fbpx

Verstand versus gevoel, hoofd versus hart

 

Veruit de meeste van mijn klanten komen bij mij omdat ze ‘het niet meer weten’…. dat wil zeggen: ze zitten steeds in hun hoofd. Het lukt ze maar niet om de stap naar het gevoel te maken. Van hoofd naar hart.

 

Ik leefde jaren lang vanuit mijn hoofd

Als er iemand is die weet hoe moeilijk het is om je te laten leiden door je gevoel, ben ik het wel. Ik heb jarenlang vanuit mijn hoofd geleefd. Keuzes gemaakt op basis van wat verstandig was in plaats van wat goed voelde. Als er maar iets van een ‘dit voelt niet goed’ gevoel boven kwam, wist mijn hoofd maar al te snel een reden te bedenken waarom het toch goed was om wel te doen. ‘Vanuit je hoofd leven’ kan heel breed gezien worden: rekening houden met de wensen van anderen, de lat voor jezelf heel hoog leggen, jezelf onderaan je prioriteitenlijst zetten en pleasegedrag vertonen, denken dat als je dit of dat doet, mensen anders naar je zullen kijken, en ga zo maar door.

Intuïtie

Vanaf dat we geboren worden vertrouwen we op onze intuïtie. Een baby huilt zodra het behoefte heeft aan voeding of aandacht. Kinderen zijn heel puur en intuïtief, en voelen haarfijn hun omgeving aan. Zo wordt ze al heel snel duidelijk hoe een beloningssysteem werkt; als ik me gedraag zoals mijn ouders dat van mij verwachten, vinden ze me lief (en word ik beloond met aandacht), terwijl als ik mij misdraag krijg ik die positieve aandacht niet. Daar begint de omwenteling van hart naar hoofd. Als we naar de basisschool gaan is een van de meest gestelde vragen “ga jij mij voor jouw feestje uitnodigen?”. Van nature willen wij erbij horen, gezien worden.

Leven vanuit je hoofd

Zo kan het ook zijn dat je als kind iets heb meegemaakt waardoor je in één keer ‘naar je hoofd’ bent gegaan. De aanleiding kan van alles zijn. In mijn geval was het het plotselinge overlijden van mijn vader toen ik 11 jaar was. Er was thuis weinig ruimte om over emoties en gevoelens te praten dus ik hield mijn verdriet en pijn voor me. Zonder dat ik het mij bewust was, heb ik op dat moment mijn gevoel als het ware uitgeschakeld, en stapte ik over op mijn hoofd. Want daarmee had ik veel meer controle, kon ik confrontaties enigszins uit de weg gaan en was het makkelijker voor het bekende pad te kiezen. Mijn ego (hoofd) beschermde mij als het ware voor nog meer pijn, door van alles te doen om die pijn niet te hoeven voelen. Pleasegedrag, de lat heel hoog leggen en flink te zijn, ik mocht niet zeuren.

Dominant hoofd

Zoals je in mijn eerdere posts heb kunnen lezen heb ik uiteindelijk na vele jaren een burnout gekregen. En achteraf gezien moet ik toegeven dat ik op verschillende momenten wel signalen heb gekregen van mijn lichaam en mijn gevoel dat het die kant op ging. Alleen was mijn hoofd toen zo dominant dat ik geen ruimte liet voor mijn gevoelens. Ik had er een oordeel over: ik moet niet zeuren, gewoon doorgaan en dan komt het goed.

De waarschuwing van een burnout

Dat is de reden dat de laatste jaren zo veel mensen een burnout krijgen. Zo ook mijn burnout. Ik zie het nu als een uiterste waarschuwing “zo kan het niet langer”. Ik had echt naar binnen te keren en te luisteren naar mijn gevoel, en van daaruit keuzes te maken die helemaal bij mij pasten. Hoe spannend en onzeker dat ook op dat moment voelde.

Meerdere burnouts

Soms ben je er nog niet aan toe om na een eerste waarschuwing (in welke vorm dan ook), toe te geven. We zijn te bang om toe te geven dat we ons zo rot voelen, en ook bang voor het onbekende: “wat staat mij te wachten als ik eraan toegeef?”. Door je eraan over te geven, geef je als het ware de controle uit handen. En dan kan er van alles boven komen, ook weggestopte verdriet, angst, pijn en ellende uit jeugd wat uiteindelijk ‘gewoon’ gevoeld wil worden.

Gevoelens ruimte geven en loslaten

Door je bewust te zijn dat die gevoelens van verdriet, angst en pijn niet van NU zijn, maar van een periode waarin je wist hoe daarmee om te gaan, kun je ze toelaten en weer loslaten. Dat is alles… klinkt makkelijker gezegd dan gedaan maar dat is in de basis waar het om gaat.

Uiteindelijk als je lang genoeg wacht, wint je intuïtie -de stem van je hart- het altijd.