fbpx

Vandaag is een voor mij belangrijke datum. Twee jaar geleden – op 20 april 2019 – nam ik een belangrijk besluit dat een keerpunt in mijn leven bleek.

 

Eind 2018 kwam ik in een zware burnout terecht. Zoals je vaker hoort, dacht ook ik eerst “even uitrusten en dan de boel weer oppakken”…. Zo liep het niet. Het uitrusten viel me zwaar tegen. Ik deed vrijwel niets en bleef moe. Vreselijk! Ik vroeg me vaak genoeg af of dit ooit over zou gaan. Ondertussen had ik via de arboarts van mijn werkgever een psycholoog aanbevolen gekregen. En dus startte ik twee maanden later een traject bij hem.

 

Voelen wat goed is voor mij

Waarom deze dag zo’n belangrijke datum voor mij is? Omdat ik op deze dag 2 jaar geleden besloot te stoppen met het traject. Terwijl ik nog diep in de ellende van mijn burnout zat en nog lang niet hersteld was. Ik had echt heel hard hulp nodig en had geen idee waar ik die dan moest gaan zoeken. Ellendig voelde ik me.

En toch was er van binnen iets in me dat me de kracht gaf om voor mezelf te kiezen. Om eerlijk te zijn door op te staan en te zeggen dat deze behaling niet bij mij aansloot. Het paste niet bij mij. Het alsmaar werken op cognitief niveau, alleen maar het denken, de mind… Dat werkte voor mij niet. En dat, terwijl het een goed-aangeschreven / bekende staande psycholoog zou zijn. De stemmetjes in mijn hoofd maakten overuren. “Wie denk ik wel niet te zijn, deze meneer te bedanken voor de weinig effectieve begeleiding…?”.

 

Hoe ging ik dit uitleggen?

En toch deed ik het. Ik herinner het me als de dag van gisteren. Ik zie me nog zitten op een bankje aan het water, vlak voor de sessie. Hartslag in m’n keel. Zo spannend vond ik die stap! Spannend is eigenlijk een zware understatement. Ik vond het echt dood eng! Dat kwam omdat ik altijd meegaand was, deed wat er van mij verwacht werd en gewend was ‘op te kijken’ tegen ‘dat soort mensen’. Hoe zou de psycholoog reageren? Hoe ging ik dit aan mijn werkgever uitleggen? Zou ik beschuldigd kunnen worden van niet meewerken aan mijn reïntegratie? De werkdruk op de afdeling waar ik werkte was zo hoog dat ik ook een schuldgevoel had naar collega’s. Een stemmetje in mijn hoofd zei dat ik helemaal opnieuw zou beginnen als ik nu met de begeleiding zou stoppen. Dus was dat wel slim? Allemaal vragen die ik niet kon beantwoorden. En ik had ook niet meteen een alternatief voor handen. Ik vaarde enkel en alleen op mijn sterke onderbuik gevoel en die zei mij dat dit niet mijn weg was.

Met behulp van een lichaamsgerichte therapeut heb ik de weg omhoog kunnen inzetten. Dat was mijn manier, en ik deed het op mijn tempo. Lichaam, geest en ziel zijn zo nauw verbonden, je kunt ze niet los van elkaar zien. Dat is ook de reden dat lichaamswerk en ademhaling een belangrijke aandeel krijgen in mijn coaching.

 

Het leven biedt je ervaringen aan om van te groeien

Je hoort wel eens dat je in het leven uitdagingen op je pad krijgt waar je van kunt groeien, en die op je pad komen om je de kans te geven om te groeien. Ik geloof er heilig in dat dit zo eentje voor mij was. Ik werd uitgedaagd om voor mezelf te kiezen, iets wat voor mij niet vanzelfsprekend was. Doen wat goed voor mij was. In plaats van voldoen aan de verwachtingen van anderen (in dit geval mijn werkgever).

 

Koerswijziging

Het was een eerste, belangrijke stap richting een andere koers. Een koers waarin ik steeds meer mijn hart ben gaan volgen. En die me steeds dichter bij mezelf brengt. Dankbaar!