fbpx

In dit artikel deel ik mijn verhaal, over mijn levenspad. Mijn zoektocht van denken naar voelen, en de lessen die ervoor gezorgd hebben dat ik nu vanuit mijn hartsverbinding leef. Het ontstaan van mijn missie om vanuit vertrouwen en gelijkwaardigheid vrouwen zich weer met hun hart te laten verbinden. Zodat zij meer bezieling, vreugde en authenticiteit in het leven ervaren. 

De eerste levenslessen dienden zich al in mijn vroege kinderjaren aan. Vanaf mijn 6e jaar ging ik naar kostschool met strenge regels en het onverwachte overlijden van mijn vader toen ik 11 jaar jong was. Achteraf gezien heb ik toen een overlevingsstrategie in het leven geroepen voor mezelf. Binnen de lijntjes blijven kleuren en vooral doen wat anderen verwachtten. Het bleek een strategie te zijn die me jarenlang overeind heeft gehouden, maar later alleen maar in de weg zat.

Het begon in Afrika

Als jongste van drie ben ik in 1971 geboren in toenmalig Rhodesië -inmiddels Zimbabwe- in een gezin met Nederlandse ouders die in de jaren ’60 daarheen verhuisden. We woonden op een boerderij ver van de bewoonde wereld en dat was ook de reden dat mijn zus, broer en ik vanaf onze 6e jaar naar kostschool gingen. Het schoolsysteem was Brits. Met andere woorden met schooluniformen en een overvloed aan discpline en regels. Iets wat daar heel gewoon was. Ik herinner me dat de familie in Nederland daar wel eens anders over dacht! Ik nu ik zelf moeder ben en in Nederland woon, kan ik ze geen ongelijk geven ;-).

Het overlijden van mijn vader op mijn 11e zette natuurlijk onze wereld op z’n kop. Iedereen binnen het gezin ging er op zijn manier mee om. Als gevoelig kind voelde ik niet alleen mijn eigen verdriet en worsteling, maar ook dat van het gezin waarin ik opgroeide. Ik stopte mezelf en mijn emoties weg om maar niet tot last te zijn. Ik voelde anderen goed aan en leerde mijn gedrag aan te passen aan de verwachtingen van anderen.

Nederland

Toen ik 19 jaar oud was kwam ik naar Nederland om te studeren. Het bleek geen makkelijke overgang voor mij; ik had moeite om mijn draai te vinden en ik miste de zon en de ruimte verschrikkelijk!  Maar zoals ik gewend was te doen zette ik mijn schouders eronder en klaagde niet. Na verloop van tijd voelde ik me steeds meer thuis en ging het beter.
Eenmaal zo ver dat ik kon gaan werken, koos ik ervoor om bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken te werken, om zo een aantal jaar in het buitenland te wonen. Eerst in Kenia – lekker ‘dicht bij huis’ voor mijn gevoel – en later in Ierland. Fantastische jaren waren dat, waarin ik veel avonturen heb beleefd en prachtige mensen heb ontmoet. En toch kreeg ik na 10 jaar behoefte aan een vaste plek, en besloot ik weer terug te komen naar Nederland.

Draai gevonden

Gelukkig vond ik snel mijn draai in Nederland en ben ik aan de slag gegaan als personeelsfunctionaris bij een financiële dienstverlener. In die periode ontmoette ik mijn man en kregen we twee kinderen. We genoten (en nog steeds!) van onze jonge kinderen en ons gezinsleven. Na verloop van tijd vond ik het vervullen van mijn verschillende rollen – die van moeder, vrouw, dochter, zus, collega en vriendin – steeds zwaarder worden. Ik weet het aan mijn levensfase en wuifde het een beetje weg met de gedachte dat iedereen met kinderen en een drukke baan het zwaar heeft.

Sabbatical

Toen mijn voormalig werkgever een sabbaticalregeling introduceerde maakte ik daar dankbaar gebruik van. Heerlijk even drie maanden afstand nemen en tijd nemen voor mezelf. Dat was het moment dat ik voor het eerst écht eerlijk durfde zijn naar mezelf : dit knagende gevoel kwam niet enkel door mijn levensfase. Het zat wat dieper dan dat. Ik leefde op de automatische piloot, miste uitdaging en zingeving. Dat was de constatering. En ergens heel diep van binnen voelde ik: nu moet ik er iets mee doen, dit komt niet voor niets zo duidelijk, na een paar jaar sluimerend aanwezig. Ik besloot dat ik na mijn verlof een eerste stap wilde zetten richting iets nieuws…

Eerste stap richting verandering

Ik meldde me aan voor een coachopleiding. Niet eens zozeer omdat ik coach wilde worden, eerder voor mijn eigen persoonlijke ontwikkeling. Iets in mij zei dat ik dat moest doen, dat dat leuk was en goed voor mij zou zijn. Ik was ervan overtuigd was dat dat mij een goede basis zou geven om vandaar uit verder te bedenken wat ik zou willen.

Binnen een jaar na mijn sabbatical belandde ik een in burnout. Het overviel me compleet.  Ik weet nog dat men zei “je komt er veel sterker uit”. “Dat zal wel”, dacht ik, “daar koop ik nu helemaal niks voor!”. Cognitieve therapie hield me in mijn hoofd, daar waar ik juist uit moest! Door o.a. hulp van een holistische coach begon ik op te knappen en kreeg ik langzaam mijn energie terug. Toch bleef ik nog maanden lang ‘restklachten’ overhouden en had ik het idee dat ik qua herstel ‘stilstond’.

Belangrijke inzicht

Het stilstaan in mijn herstel zorgde ervoor dat ik in ging zien dat het nu écht tijd was om het roer om te goeien. Niet meer op wilskracht leven. Ik moest dingen gaan doen die ik leuk vond, die mij gelukkig maakten. Ik besefte dat een volledig herstel van mijn burnout geremd werd doordat ik feitelijk zou terugkeren naar de oude situatie, eentje die niet meer bij mij paste. Dat was het moment dat ik mijn burnout kon zien als een uitnodiging om eerlijk te zijn tegen mezelf. De coachopleiding leerde me dat ik mijn talenten en passies beter tot hun recht moest laten komen, zodat ik meer energie zou krijgen en zingeving zou ervaren. Keuzes maken die mij écht blij maken en waar ik energie van krijg. De uitnodiging lag er om eindelijk de shift van hoofd naar hart te volmaken en daar ook naar te handelen.

Van wilskracht naar levenskracht

Wat ben ik dankbaar voor dat inzicht! Het heeft ervoor gezorgd dat ik het lef (zo voelde dat voor mij) had om een ander pad in te slaan, met alle onzekerheden die op dat moment daar bij hoorden. Ik nam afscheid van mijn werk zonder nieuwe baan, en ging vol vertrouwen verder met mijn opleiding, in de overtuiging dat als ik doe wat mijn hart me ingeeft, het wel goed zou komen. Ik kon er niet meer omheen: ik sta volledig in mijn kracht als ik mensen mag inspireren, begeleiden en coachen naar een leven vanuit levenskracht.

En zo is ook mijn slogan “Van wilskracht naar levenskracht” geboren.

Levensdoel

Ik geloof dat iedereen geboren wordt met een levensdoel: het punt waar een aantal aspecten uit je leven samenkomen, namelijk datgene waar je van houdt, wat je goed kan, wat de wereld nodig heeft en waar je voor betaald wordt. Het is vaak een mix van je passie, je missie, je vak en je roeping.

Met een sterke overtuiging dat ik hier ben om mensen te helpen herinneren hoe krachtig ze zijn en hoe ze vanuit hun innerlijke kracht kunnen leven ben ik mijn coachpraktijk gestart. De combinatie van Westers en Oosterse denkwijzen vormt een enorme inspiratiebron voor mij.

Belangrijkste levenslessen:

– Je hoofd heb je nodig om te handelen, maar het begint bij je hart die je de juiste richting opwijst;
– Door goed voor jezelf te zorgen, zorg je nog beter voor de mensen om je heen. Het is dus niet egocentrisch om jezelf op de eerste plek te zetten;
– Het is geen teken van zwakte om je kwetsbaarheid te tonen. Sterker nog, dat zorgt voor een opening waardoor je verder kunt (groeien) op je pad;
– De grootste fout die je in het leven kunt maken, is doorlopend bang te zijn dat je er een gaat maken (is heel lang mijn grootste fout geweest…);
– Uitdagingen zijn ervoor om te groeien en je comfortzone op te rekken. Ga ze niet uit de weg, leer ervan en geniet van de reis!

Als je me zou kennen dat weet je dat:

  • Ik dol ben op taarten bakken en lekkere toetjes maken (en opeten ?);
  • Ik altijd sneller loop dan de ander zonder dat ik dat in de gaten heb. Hierdoor is wandelen met mij voor de ander niet altijd even ontspannend…;
  • Ik dagelijks mediteer en gebruik maak van een dankbaarheidsboekje voor rust en inspiratie;
  • Ik geïnteresseerd ben in spiritualiteit en tegelijkertijd met beide benen op de grond sta.

 

Wil je graag periodiek inspiratiemails van mij ontvangen? Schrijf je dan hier in voor mijn inspriatiemails!

 

Leidschendam, december 2020