fbpx

Uit het niets heftig reageren…

Annette* kwam gefrustreerd binnen. Vlak voordat ze van huis ging had ze ruzie gehad met haar man. Flinke ruzie. In het moment had ze heel heftig gereageerd. Zo heftig dat ze van zichzelf schrok. Ze herkende zichzelf niet en had geen idee waarom ze zo boos had gereageerd. 

 

Wat triggert de emotie?

Op mijn vraag wat haar trigger was om zo fel te reageren zei ze in eerste instantie gefrustreerd te zijn omdat ze zich -voor de zoveelste keer- niet gehoord voeldedoor haar man. Ik vroeg haar even rustig te gaan zitten met haar ogen dicht, en te visualiseren dat ze in een helikopter zat, boven de situatie ‘hangend’. Het eerste wat ze voelde was (weer) die boosheid, maar al snel zag ik verzachting bij haar. De boosheid maakte plaats voor andere emoties. Ze zag beelden uit haar jeugd voor zich. Eerst begreep ze de link niet. Totdat ze de link begreep: dit waren allemaal periodes waarin ze gekwetst was omdat ze zich niet gehoord of gezien voelde door haar ouders. De pijn en teleurstelling die ze toen diep weggestopt had. En die telkens opnieuw oppopt om gevoeld te worden, getriggerd door vergelijkbare situaties in het nu.

 

Kindpijn

Heftige emoties volgden. Het lukt haar om bij haar gevoelens en emoties te blijven, zonder ervoor weg te vluchten. En toen kwam het antwoord. De trigger voor haar heftige reactie op de situatie met haar man, lag dus in de oude pijn van het niet gezien worden als kind. Als tegenreactie om deze pijn maar niet te voelen (en dus te overleven), had ze een sterk verlangen om verbonden te zijn met de ander, want, zo was haar gedachte, dan wordt ze wel gezien en gehoord. Nu kon ze ook inzien dat haar boosheid op haar man buitensporig was. Het was een boosheid wat in haar zat, diep verstopt.

 

De pijn van het kind toelaten

Met behulp van de ademhaling en contact met haar lichaam konden we aandacht en ruimte geven aan het gevoel van niet gezien zijn. Een gevoel dat ze diep weggestopt had. Door dit liefdevol aan te kijken en er gewoon te laten zijn, zonder het weg te willen duwen of er iets van te vinden (zwaar, moeilijk, oneerlijk etc), gaf ze er betekenis aan. En nadat ze het voldoende doorvoeld had, kon ze het ook loslaten. Om zo ruimte te maken voor meer van wie zij in wezen is. Met als resultaat opluchting en een diepere verbonden gevoel met zichzelf. En het inzicht waarom ze een diepe verbinding altijd zo belangrijk vond, maar dat zolang ze die buiten zichzelf zoekt, ze zich afhankelijk opstelt.

 

Jij bent de oceaan, de emotie is een golf

Vergelijk het met een grote golf in een grote oceaan. De oceaan ben jij nu, als volwassene. De grote golf ontstaat als jij getriggerd wordt in een pijnstuk uit het verleden, toen je kind was. Dat stuk bouwt steeds meer kracht op en je eerste reflex is vaak om het weg te duwen (op wat voor manier dan ook, dat kan zijn met eten, alcohol, drugs, sex, pleasegedrag/jezelf wegcijferen etc) om het maar niet te voelen. Maar door je te beseffen dat jij nu volwassen bent (de oceaan), kun jij de kracht van deze golf aan. Simpelweg door het toe te laten. Want je bent niet die golf, je bent veel meer dan dat. Het is veilig om deze golf nu de ruimte te geven om te laten ‘landen’, omdat jij je er niet mee identificeert. Je bent die golf niet, je voelt het opkomen.

 

Neem afstand, voel en luister

Als jij getriggerd wordt in een situatie, is het altijd zinvol om vanaf een afstand – in je helikopterview- te stappen en jezelf af te vragen: wat gebeurde daar? Wat was de trigger? En zoek de antwoorden niet vanuit je hoofd, maar ga het voelen. Voel wat je lichaam je wil vertellen. Daar zitten namelijk alle herinneringen die je met je meedraagt en die je, zoals in dit soort situaties, triggeren. Heel lang gaf Annette haar man de schuld voor het niet luisteren en haar niet zien voor wie ze is, maar nu zag ze in dat hij met zijn gedrag een pijn in haar spiegelde van lang geleden. Een pijn die ze tot dan toe nooit had durven voelen, en daarom steeds iemand of iets buiten haarzelf aanwees als ‘aanstichter’ van de vervelende gevoelens.

 

Even afstand nemen van de situatie (en de bijbehorende emoties) stelt je in staat om te doorvoelen en doorzien wat er werkelijk in je leeft, en waar er heling plaats mag vinden.

 

Dit verhaal is geschreven met toestemming van betrokkene, omdat zij graag anderen wil laten inzien hoe bevrijdend het kan zijn om een situatie zonder oordeel vanaf een afstand te aanschouwen en doorvoelen.
* naam is gefingeerd.